Moja poezja

"wojna osobista"

tak bardzo pragnę pozostać w defensywie

ale niestety wciąż trwa wojna

wszystko każe mi walczyć

muszę przeprowadzić ofensywę

mimo że nie mam już sił

i wiem, że mogłabym uciec

ale Bóg nazywa to tchórzostwem

a więc znów probuję odeprzeć atak

wtedy wróg uderza mocniej

każdy nowy dzień, gdy muszę otworzyć oczy

i wstać

zmierzyć się ze sobą

ze swoim największym wrogiem

uczucia nie chcą odpuścić

to walka z wiatrakami

nie chcę być don kichotem

wszyscy wiedzą, kto wygra

uczucia

ciągle te uczucia

wszystko skupia się na uczuciach

boję się kobiet

czasem utożsamiam je ze sztuką

i dlatego przegrywam

sztukę kocham szaleńczo

kolejna bitwa

walka ze słabościami

z wadami

z głupotą

czuję się, jakby porwał mnie prąd morski

jestem pod wodą i tonę

wyciągam ręce i chwilowo jestem nad powierzchnią

probuję się utrzymać, ale się chwieje

nie patrzcie mi w oczy

kryje się tam przerażenie

już nie liczę, ile stoczyłam bitew

wszystkie się zlewają

nawet nie mam szabli

mocnego charakteru

więc atakuję miłością

nie umiem się bronić

muszę walczyć bez zbroi

oni uderzają w moją nagą duszę

bezlitośnie szarpią za złamane serce

nikt go nie chce w kawałkach

dlatego trzeba unicestwić

najgorsza bitwa to bitwa o przetrwanie

czy dam radę przeżyć, gdy jestem n i k i m?

ciągle walczę, by stać się k i m ś

walka z uczuciami

wspomnieniami

obawami

lękami

słabościami

sobą

życiem

wojna osobista

"ostrowiec świętokrzyski"

nigdy nie zacieram brudnych emocji

tak brudnych jak szyby pociągu

tymi najbrudniejszymi zalewam kartki papieru

jadę trasą doskonale mi znaną

w myślach liczę stację

szepczę ich nazwy

wciąż mknę do celu

ostrowiec świętokrzyski 

to był rytuał 

podziwiać te pola skąpane w blasku słońca

może dlatego tak chciałam zbierać dla niej kwiaty

pociąg mknął po szynach, które rozgrzewał tak 

jak ona rozgrzewała moje serce

ciągle wodzę oczami za  

pojawiającymi się obrazami

lasy, łąki, budynki, lasy, łąki, budynki

zapisuję go w głowie

pragnę namalować

przedstawić naszą osobliwą drogę do serc

minuty się przeciągają 

chcę się po prostu przytulić

znów poczuć jej zapach

wchłonąć w płuca

zupełnie tak, jak głucha cisza 

wchłania jazgot sunącego pojazdu

jestem coraz bliżej

nie liczy się nic więcej

tylko ja, ona i stację, którą nazwałam r a j e m

czasem brakuje zasięgu

zupełnie jak rozsądku w mojej głowie

wszystko dlatego, że nie przewidziałam

że końcową stacją jest

r o z s t a n i e 

chyba miałam zły bilet

albo pomyliłam pociągi

tak sobie wmawiałam

miejsce docelowe: jej serce

dla mnie brak miejsca

próbuję ubłagać konduktora

nic z tego

- pani musi wysiąść.

"stagnacja"

stagnacja kiedy zatracam się w tobie już bezpowrotnie dlatego lubię to słowo stagnacja tak zawsze mogę trwać postęp tylko wtedy gdy maryla zabiła gustawa to nie było samobójstwo stagnacja gdy umarł z miłości w miłości zatracił się bezpowrotnie tak jak ja w tobie




"uczucia stylistyczne"

Wyczytujesz krzyk między wersami ale nie rozumiesz słów ociekających miłością Metafor, w których ukrywa się decyzja Pytań retorycznych którymi szukam potwierdzenia w pustce Interpunkcją próbuję uspokoić myśli chwilę zatrzymać dla siebie Czasem w miejsce przecinków wstawiam cierpienie Pragnienia składam z liter i wyrażam słowami, jednak niedostrzeżone zamieniają się w nieistnienie Zabijasz poetę nieobecnością Niezrozumiany staje się upadłym Żyją tylko docenieni Ci, których słowa odnalazły miejsce w ludzkich duszach Chcesz mnie uratować a nie wpuściłaś do serca zamkniętej w formie treści życia Dawno umarłam wśród słów nieistotnych




"Nieznane"

usiądź, przyjacielu

poczęstuję cię uczuciem

którego nigdy nie doznałam

którego nie znam

za którym wciąż gonię

którego poszukuję

którego nie mogę odkryć

chcę się zagłębić

wbić paznokcie

zaczepić o nie rozchwiane myśli

podobno to piękna stabilność

podobno to radość i lekkość

uczucie wygnane z raju

by trzymało śmiertelników przy życiu

boski dar

sączący się z serc 

decyzja, której początek

znajduje się w duszy

gotowej do wszelkich poświęceń

to tysiące sprzecznych emocji

tych najtrudniejszych

i najpiękniejszych

jednak nie znajdziesz

tu nienawiści

nie ma miejsca na obojętność

to ciągła walka i gonitwa za dobrem

to uczucie, o którym szepczą aniołowie

a my próbujemy ich naśladować

nadając temu kształt

uczucie, które w naszych sercach

przybiera osobliwą formę

w ustach specjalną nazwę

- miłość

"Uniesienie"

jedyny słuszny upadek

to ten w miłości

pragnę dosięgnąć jej dna

poczuć smak

przeniknąć

unieść się, wzlecieć

i znów opaść

niech doda mi skrzydeł

potem wyrwie wszystkie pióra

upadnę

wszystko to, by poczuć 

miłość

niech to będzie namiętność

którą zrozumiemy tylko my

reszta świata ucichnie

zatrzyma się

może upadnie nam do stóp

ukorzy się przed miłością

prawdziwą

bez świateł

kolory mogą wyblaknąć

niech pozostanie uniesienie

stworzymy własne barwy

dusze wypełnimy śpiewem

zabrzmi hymn

wykrzyczysz manifest

który zrozumiem tylko ja

pozwól mi poznać

tę boską tajemnicę

szczelnie zamkniętą

w granicach serca

tętniącego pragnieniem

chcę mieć dostęp do żył

w których mieszczą się moje uczucia

zerwij kajdany z duszy

chcę ją widzieć nagą 

odkryć każdy kawałek

musnąć ustami, zbadać palcami

przeniknąć na wskroś

by pokochać każdy jej szczegół

tylko tak mogę się unieść, kochanie

teraz ty

wsłuchaj się w rytm mojego serca

ufaj tylko jemu

poprowadzi cię miłością 

przez miłość

aż do miłości

unieś się ze mną



"moje demony"

moje demony zabraniają spać
każą tańczyć danse macabre
stale dolewają czarnej kawy
serce wybija niebezpieczny rytm 
cóż to za przedziwna muzyka ⠀

moje demony wkładają mi bzdury w usta
chyba zaczęłam się dławić 
jaka szkoda, że nie mogę ich wypluć
a jedynie gorzko przełknąć ⠀

moje demony tresują mi duszę
chcą zabawiać ludzi jak w cyrku 
katują ją w klatce niby tygrysa 
dziki i nieokiełznany nagle staje się słaby ⠀

moje demony topią mnie w mroku
lęku, bólu, apatii, tragedii 
żywcem palą dobro, które zostało 
podziwiam ich cudowną bez-litość ⠀

moje demony podcinają mi skrzydła 
lubią kiedy w sobie upadam
przeszywają duszę na wskroś 
zwracają tylko puste kości ⠀

moje demony wzniecają niepewność 
nienawiść do siebie, wyrzuty sumienia 
piorą mi mózg w nieporadności 
stałam się nieśmieszną karykaturą człowieka ⠀

moje demony ukochały stałość 
monotonny jęk cierpienia
nic się nie zmienia, bo nie może 
nauczyły mnie: mojra, fatum - taki los ⠀

moje demony dały mi puszkę pandory
nawet nie zawahałam się otworzyć 
wyskoczyła z niej samotność 
zgrabna, powabna, jedyna która pokochała

moje demony uzależniły mnie od siebie
uczuć, ludzi i kawy
zgubiłam się w sobie dla innych 
nie istnieję, bo nie wpuściliście mnie do serc

moje demony głośno się śmieją 
bo choć serce pękło i dusza złamana
wciąż gdzieś się kłębi zgubna nadzieja
i tak mogę tworzyć te strofy bez końca

"kraków"

to miasto jest specyficzne
trochę artystyczne
trochę trudne do życia 
kiedyś stąd uciekałam 
dzisiaj z przyjemnością wracam 
duszę się smogiem
ale wchłaniam go chętniej niż ból 
jeżdżę zatłoczonymi tramwajami
bo tłok nie sprzyja moim demonom
chociaż dzisiaj niczego się nie boją
nawet ludzie nie pomogą 
nie ma dla mnie miejsca 
w żadnym sercu
rynek znów jest przepełniony
kraków nie chce takich ludzi jak ja
dlatego nigdzie nie umieram
tylko w sobie 


"estetyczne jeansy"⠀

pytasz, jak to się stało

jak zaczęła się cała przygoda 

już wyjaśniam 

otóż miałam myśli estetyczne

więc włożyłam jeansy estetyczne

tworzę w nich poezję 

wychodzę na miasto 

zbieram refleksję

kolekcjonuję jak pocztówki 

nie wszystkie kolorowe

każde inne 

przeżywam wzloty i upadki 

przez to w jeansach pojawiają się dziury 

równie estetyczne 

w głowie formułuję słowa

to chyba sztuka

postanawiam je spisać 

tak zrodziła się moja poezja

CYKL "DO M********"

"Do M********"

coraz częściej nie śpię
coraz mniej piszę
znowu ręce śmierdzą papierosami 
znowu duszę się emocjami 
spędzam tę noc z kimś innym 
spedzam tę noc na niczym 
wciąż milczysz
a ja wciąż umieram 
próbujesz mnie pogrzebać 
zagrzebać gdzieś w myślach 
bo przecież nie w sercu 
próbuję się wskrzesić 
właśnie tam
miotam się i walczę 
zapewne na darmo
zupełnie jak zawsze 
nie mam sił 
a krzyczę 
ile jeszcze zdołasz wykrzesać 
z tych ran
które krwawią pustką
ile jeszcze mogę Ci dać
już nie wiem
za dużo 
za mocno czuję
dławię się bólem

nie pozostało mi po tobie nic

oprócz paru zbyt pięknych chwil 

cudownie nieprzespanych nocy 

i kolorowanki znalezionej na ulicy 

widzę u ciebie narastający żal 

a może już gniew 

nienawidzę tej gradacji 

we mnie rośnie ból 

dla ciebie zgubiłam wereszczakównę

ocenzuruj moje uczucia 

oczywiście nie znikną  

przynajmniej nie będą widoczne 

możemy udawać

twierdzisz, że ich nie dostrzegasz

dobrze wiesz, że tonę w uczuciach 

na moment zabrałaś mnie do raju

jak mogłabym nie wyrażać emocji 

podarowałaś coś, czego łaknęłam 

poznałaś moją nagą duszę 

zostawiłaś w niej cholerny ślad 

to zbyt wiele, by zapomnieć 

by przestać czuć

po co uczysz mnie jeździć

gdy potem każesz się zatrzymać 

po co dajesz mi miłość

gdy zaraz wpajasz nienawiść 

sprawiasz, że przestaję czuć się samotna

po czym odchodzisz 

dobrze wiesz, ze nie wsiadam na rollercoaster

chociaż z tobą to lubię 

to źle

to błąd 

lubię tak błądzić w sobie

szukając czegoś, czego mogę się chwycić 

i nic

wciąż ty

tylko znów Cię nie ma

na pewno nie dla mnie

boję się błękitnych oczu 

bo nie umiem pływać 

ale już trudno 

utonęłam w nich na dobre 

osobisty ocean miłosny

bywam na jego dnie

kiedy patrzę ci głęboko w oczy

wtedy to ja zbieram wszystkie skarby

nikt inny

pytają mnie

czemu jestem taka bez serca

przecież powierzyłam je tobie

a więc kim bez niego jestem?

na pewno nie van goghiem

nie odetnę dla ciebie ucha

już wystarczy ci aorta

moich myśli, marzeń i uczuć

a płyniesz w nich ty

tak jak ja w tych błękitnych oczach

"antybohaterka"

wykreowaliście antybohaterkę

rozsypaliście mnie 

teraz pochylam się nad tą dziwną układanką

plątaniną myśli i uczuć 

nie wiem, kogo widzę w lustrze

jednak wiem, kogo pragnę zobaczyć 

bohaterkę 

główną bohaterkę własnej historii 

chcę pokochać człowieka

na którego zostałam skazana 

inaczej

chcę pokochać człowieka

który ma być mi darem

ja

mnie

sobie

dla siebie

ze sobą w zgodzie 

miłości 

                   w końcu chcę oddać serce w całości ⠀ ⠀ ⠀ ⠀ ⠀ 

Głęboki błękit Twych oczu 
przypomina mi fale, 
które poruszają moje serce. 
To spokojne morze, 
wzburzone tylko, 
gdy walczy z cierpieniem. 
Wpatruję się w ten błękit, 
źrenice pochłaniające światło, 
które wysyłam. 
To niebywałe, 
jak Twoje oczy  
zmieniają się na mój widok. 
Każdy trzepot rzęs wyraża  
miłość, 
a mrugnięcie jest wiecznością.




"Do dziecka" W końcu biel Symbol Twoich uczuć czystych jak grudniowy śnieg Niczym nieskażony Wkrótce ktoś zostawi ślad Pozbawi Cię puszystej miękkości Więc podaruj mi ten nienaruszony fragment którym się zaopiekuję i nikomu nie pozwolę przerwać żadnej z mieniących się nitek Duszyczko niewinna zimowy puchu Nie potrzebujesz światła, by lśnić Okrywasz świat białą pierzyną czyli radością wypełniasz serca tych, którzy przynieśli Ci życie Przyodziewasz nagie gałązki tym puszystym szalem to Ci podpowiada troskliwe serduszko Skąd w nim błyszczące cekiny? Skąd tyle piękna w tak nowym ciele? Choć kiedyś przybędzie Ci dni i zamienisz się w wiosnę wciąż będziesz zagadką której pozostawię tę pytania i nieskończoną miłość



[incipit]

przedstaw siebie jako sztukę

oczaruj mnie
a więc nie bądź perfekcyjny 
bądź sobą na swój sposób 
nie musisz mieć nieskazitelnej duszy 
czy doskonałego ciała 
ani nawet pięknej twarzy
pokaż mi siebie 
zadaniem sztuki jest wzbudzanie emocji
uświadamianie świata 
o wzajemnie zwalczających się siłach
dobra i zła 
kontrastującego piękna i brzydoty 
bieli i czerni
sztuka tworzy nowe barwy 
zatem bądź swoim własnym kolorem
namaluj dla mnie inny świat 
nie gorszy
nie lepszy
twój osobisty 
stań się żywiołem
jakiego jeszcze nie było
nie pozwól się zniewolić 
bo sztuka jest wolnością 

"trzy godziny"

na próżno cię szukać o poranku

w mokrej trawie

w szeleście liści 

i lekkim wietrze

godzina rozpaczy

kiedy nie mogę cię odnaleźć 

uczucia schowane w listach 

między zgrabnymi literami

zaciągam się zapachem

wspomnień

wyraźnych 

zapisanych na zawsze

wybija godzina miłości 

przeklinam romantyków 

którzy nauczyli kochać 

miłością nieodwzajemnioną

teraz muszę wyrazić ból

gdy tęsknota naznacza 

każdą minutę życia 

godzina przestrogi 

kiedy muszę poradzić 

młodym romantykom

żeby oddali swoje serce

na pożarcie   

"Bez"

Bez(senność)
Bez(sens)
Bez(imienność)
Bez(barwność)
Bez(nadzieja)

Więc wytnijmy bez z naszych dusz,
niech zostanie w ogrodzie
i pachnie miłością
ocieka słodką wonią
przyobleczony w fiolet,
który lubisz
Niech nada sen,
doda otuchy,
nazwie i pokoloruje
wypełni dusze nadzieją
- tak niech pachnie bez w naszych sercach  

"Poetyzacja"

Do tego nie potrzebujemy metafor

To, co nas łączy 

to wszystkie rozbite szklanki

dwie różne skarpetki

i wzdychania śpiącego dziecka

jego krzyk, śmiech, łzy 

owoc naszej miłości

tej prostej, zwyczajnej

której źródłem są najzwyklejsze serca 

Mogę upiększać życie słowami

nimi kreować nową rzeczywistość 

Potrafię ładniej wyznawać miłość

niż „kocham Cię”, ale po co?

Kiedy w dwóch słowach 

zawiera się cała istota

naszego pięknego „my”

"Nieistniejąca"

ta, którą widzę, gdy zamknę oczy
o której tak często śnię
kocham Twoje słodkie usta
kiedyś uroczyście złożę pocałunek
a ramiona będą najbezpieczniejszym miejscem
wyraźnie zarysowana linia szczęki
którą będę czule muskać
podziwiać trzepot rzęs
wysłuchiwać kroków
zapisanych w pamięci
odnajdź mnie
pragnę być kimś, kogo szukasz
jeśli istniejesz
i zostawiasz podobne ślady
na planecie, którą nazywamy Ziemią
złap mnie gzieś po drodze
proszę
nie chcę kochać przypadkiem
przypadkowo
przypadkowych ludzi
chcę powierzyć serce właśnie Tobie
pisać wiersze i całować usta
które będą tę poezję wychwalać



"Mityzacja"*

serca nasze
oddzielone lianami
serce moje jak dżungla
nie masz do niej wstępu
wejdzie najodważniejszy
serce jak dżungla, frajerze
nie dla Ciebie
rządzi się dziwnymi prawami
twoje chce kochać
zupełnie inaczej niż moje
smutny nieużytek
którego nie zmienisz
nie zamienisz w nic dobrego
choć próbowałeś
moje serce jak dżungla
zamknięta przestrzeń
zbyt niebezpieczna dla Ciebie
nie jesteś tym odważnym podróżnikiem
nie odkryjesz jądra ciemności
nie Twoja miłość
zamieni je w czyste piękno
wciąż czekam na kogoś
el hombre dorado**
stwórz z tej dżungli prawdziwe El Dorado


_______________________________
*zabieg literacki polegający na wykreowaniu świata jako zamkniętej, odrębnej od reszty przestrzeni, która rządzi się swoimi specyficznymi prawami

**Człowiek olśniony złotem

"Zło"

Weź tę duszę zabij

albo napraw ją

Nie masz pojęcia,

jak demony we mnie grasują

wygrywają groźny rytm

nie ma miejsca na światło

tu panuje mrok

Weź tę duszę zabij

albo napraw ją

Uważaj, zło się czai

wygląda zza najbliższego rogu

znowu chwyta i dopada mnie

upadam pod ciężarem grzechu

Weź tę duszę zabij

albo napraw ją

krzyczę z wami

z nienawiści do mnie

demony się cieszą

gdy umieram przez zło

"Ja, Konrad"

W mojej duszy dwa demony

po co się miotacie, gdy przegrywam?

W mojej duszy dwa anioły,

po co walczycie, gdy umieram?

Jestem jak Konrad*,

niby w szponach zła,

niby ratowana przez modlitwy

Gdzie się tak naprawdę znajduję?

Szarpią moją duszą nieznane siły,

czy jestem już wybitną jednostką?

Kiedy stanę się poetą?

Dosięgnę Boga, ale nie zbluźnię

nie będę jak Konrad

Moja Mała Improwizacja,

żale i powątpiewania,

uporczywy ból

Moja Wielka Improwizacja,

postanowienie

i bezwzględna walka.

Boże, będę poetą

- stworzę swój świat,

podobny do Twojego

"1918-2018"

Matko, co nas wychowałaś na tych krasnych polach Tyle krwi przelałaś w te czerwone maki Ile krzywdy zasmakowałaś tyle nosimy goryczy w sercach Całujemy usta Przeszłości, więc nadaremno oczekujesz bukietu świeżych kwiatów My uroczyście składamy ci wieniec zwiędniętych chryzantem Kiedy będziemy cieszyć się razem z Wisłą przemierzającą istotę potęgi - te wszystkie piękne miejsca? Kiedy zaczniemy uśmiechać się do Tatr kochających halne i srogie zimy? Chcemy Cię kochać, Polsko, zatem dlaczego zerkamy na sąsiadów z taka przykrą zawiścią? Przecież Twoje granice to miłość która każe obejmować ramionami nieistotne czy silnymi czy tymi słabszymi byleby wszystkich do siebie przygarniać - ponieważ Twoje granice to wolność. Chcemy Cię kochać, Polsko rany Twoje zamieniać na polne kwiaty Już nigdy nas nie zostawiaj na mapie trwaj a przede wszystkim w naszych sercach Bądź kochana, Ojczyzno nieskończenie i szczerze przez nas Polaków


"Lato"

Żegnam Cię, rześki poranku,

ściągający nocny chłód i heban.

Rozstaję się z liliową suknią i zielonym wieńcem noszonymi na tym ślicznym ciele

Pani Lato, tak pięknie dziś umierasz

Przyodziewasz drzewa w kolorowe suknie.

Potem je zrywasz, a czerwone i złote falbany szaleją na wietrze, 

tańczą, biegają, bawią się wyniośle.

Wzniecasz wichry, bo walczysz

i szarpiesz z nadchodzącym końcem.

Ronisz łzy, bo tak bardzo pragniesz żyć,

więc spadają strudzone krople deszczu.

Niby Twój płacz, a jednak jesienny manifest i korowód mglistych mar,

październikowy lament ociężałych chmur.

O Pani, dowodzisz temu, że smierć

potrafi być piękna, a nawet szlachetna

zatem dlaczego cierpisz?

Wkrótce się odrodzisz, a róże 

rozsieją piękną woń, 

zwiastującą błogi okres 

stąpania po porannej rosie.

Z daleka przylecą bociany,

i inne rozmaite ptactwa, by 

najpierw przyjrzeć się krokusom, a potem

kąpać w letnim blasku.

Wrócisz tu za rok, kiedy wiosna

znowu odda Ci potężne władanie 

i wydasz przesłodkie owoce,

zielone liście jabłonki, z których 

na nowo spleciesz wieniec.

Będziesz nas kładła na złotych dziewicach* i czerwonych makach.

Teraz ustąp miejsca Jesieni,

urodziwej pani, kochance impresjonistów.

bądź w swej śmierci trwała i czuwaj!

Znów się spotkamy na leśnych polanach! 

________

*gatunek rośliny wieloletniej należący do rodziny astrowatych

Zwykły wiersz, bo nie hymn, ale jednak pochwalny. By wychwalić Stwórcę i Jego dzieło. 

Bezsensownie kroczyć przez świat,

i nie przyglądać mu się wcale.

Szukając piękna, szukasz Stwórcy.

Rozglądając się,

widzisz pędzący strumyk.

Słuchasz

szumu fal

i świst wiatru.

Dotykasz

aksamitnych traw 

czesanych promieniami słońca

Smakujesz

owoców Ziemi, Matki Opiekunki.

Cieszy oczy i koi duszę

natura.

To w niej szuka się Boga,

to ona przyodziewa Cię w spokój

i radość, 

daje schronienie.

Czemu akurat natura jest pięknem?

Bo czystością swą zadziwia,

niepostrzeżenie obok Ciebie przemyka.

Niewinność nobilituje 

i Dobro miłuje.

Krótki cykl "Do A**", powstał kiedy podobała mi się pewna osoba :)

Gdyby oczy Cię nie ujrzały,

to by dusza nie cierpiała.

Patrząc na Ciebie, wiem, 

że nie wszystko jest do zdobycia.

A Ty całkowicie nieświadoma, 

ale z uporem katujesz moje serce

nieosiągalnym pięknem.

Tyle mogę powiedzieć

- piękno.

Tylko nim mnie napawasz.

Bo miłość jest tak odległa,

że niknie gdzieś na horyzoncie.

Dlatego już na nic więcej 

nie czekam.

Chcę Cię po prostu podziwiać.

Uśmiech

to nie tylko uniesione kąciki ust

Uśmiech

to iskierki w oczach,

które przeskakują do mojego serca

i tak dobrze je czuję

I nie muszę Ci się przyglądać,

żeby widzieć

uśmiech

Kiedy Twoje piwne oczy świecą

wysyłają światło w każdy zakątek mojego serca

Uśmiech

 tworzy specjalny blask,

rozjaśnia wszystkie noce

i nagle przestaję być sama

Uśmiech,

za który oddałabym wiele,

żeby gościł na Twojej twarzy częściej

Za to dzisiaj dziękuję

Za uśmiech,

którym codziennie mnie ratujesz

Kocham Cię jak jesień w Starym Mieście,

gdy blask zachodzącego słońca zalewa kamienice

Niech ten sen przyoblecze się w rzeczywistość

Niech różowa poświata zostanie z nami na dłużej

Niech przyćmiewa mrok

Niech spadają na nas tylko kolory jesieni

Złoty splot dłoni

i czerwony wieniec

Żółte cienie

i pomarańczowy deszcz

Widzisz, bo

odnajduję Twoje blond włosy i piwne oczy

w kolorach jesieni.

Z kolei ta praca została napisana dosyć dawno, kiedy jeszcze byłam zakochana, a moje serce coraz bardziej się łamało.

"Do M***"

czemu sięgam dna,

gdy dotykam twoich słów

które płoną

-muszę je wypluwać

czemu zapominam o każdym kolcu wbitym w moje serce

kiedy patrzę Ci w oczy

ja tylko piszę na ścianach jakieś wyrzuty

żeby przypadkiem nie zapłakać Ci w ramię

niedokończone sny, w których odgrywałaś główną rolę

nie stały się rzeczywistością,

bo jedyne szczęście rysuję sobie na twarzy chwilami 

marzę, żeby być dla Ciebie wszystkim

tym wszystkim, co w huragany się zmienia

i huragany znosi

wszystkim, co szczyty zdobywa

i szczytów się nie boi 

a nie niczym

jakimś pustkowiem, bezdenna krainą

co Ci tylko suchość w gardle nasila

sił odbiera

bo gdy wodzę wzrokiem, to dostrzegam,

jak rozglądasz się za kolorowymi duszami, 

bo zapewne ja Ci nie wystarczam.

ta miłość, którą zbudowałam Ci dom  

serce, do którego zabrałam

tylko nie zamykaj mi oczu na ból

bo nie chcę zboczyć z trasy

którą znam na pamięć 

być przygotowana na większość

bo więcej dopiero poznam 

czy potrafisz zobaczyć miłość w moich oczach,

która ucieka Ci jak piasek przez palce?

nie myśl tylko, że odejdę

bo ja zawsze tu będę

dla Ciebie z bukietem róż,

wplecionych w miłość.

przecinam powietrze,

ale ono wciąż gęstnieje

to nie moje miejsce,

bo nie jestem obok Ciebie

masz tlen, którego potrzebuję

więc uratuj mnie, proszę

zmarznięte ręce, 

już ich nie trzymasz

pisałam ci wiersze,

o drugiej w nocy mówiłam, że kocham,

jestem taka niepoprawna

że nagle mija pół roku,

a listy jeszcze nieschowane,

już dawno powinnam spać

i ty wiesz

nie wbija się noża w serce

zawsze byłaś największą słabością

i ty wiesz

że każda część mnie prosi się o c i e b i e

Kolejne wiersze o miłości, ale tym razem nie zawierające konkretnego adresata. Niespełnione sny, marzenia, cierpienie wywołane samotnością - po prostu to, co podyktowało mi serce.

Lśnisz jak gwiazdy nocą,

gdy migoczą 

i drżą z zachwytu, oglądając ziemię

Cieszą się

ponad naszymi głowami,

zrzucając blask 

na twarze bez mask

W nocy Prawda nasila swój wyraz

i wytęża wzrok

bo szuka dusz, 

nim przeminie noc

i wszyscy znowu zaczną udawać

Ale nie my

Ja Cię kocham miłością szczerą bez granic

i gwiazdy to wiedzą

Dlatego księżyc kładzie srebrną poświatę na nasze splecione dłonie 

I gwiazdy to wiedzą, 

że kochasz mnie miłością prawdziwą bez końca

A ja oddam Ci za to wszystko

i to jest zapisane w gwiazdach

Nie chcę sobie wyobrażać

życia bez Ciebie,

tej ciągłej gonitwy

za niczym

i bezkresnej rozpaczy.

Pustki wypełniającej 

cały pokój

i zwiędłej róży na stole.

Spalonych zdjęć,

wyblakłych wspomnień.

Bo serce pomieści największą miłość,

ale nie wytrzyma jej braku.

Lubię być w swoim ciele, 

ale tylko wtedy, 

gdy trzymasz mnie za rękę 

i patrząc mi w oczy

mówisz, że jestem wszystkim

i nie szukasz gwiazd na niebie

gdy cały świat masz obok siebie

Boże, jesteś artystą,

więc napisz mi wiersz.

Ona będzie w nim alegorią piękna

i epitetem "wspaniała".

Pełną kontrastów,

bo i dobrą królową,

i wcale nie aniołem.

Moim porównaniem,

bo będzie jak mantra,

którą powtarzam, 

żeby nie zwariować.

Hiperbolą, bo będzie

przesadzać, że niby się zadręczam,

i zamęczam codziennością.

Pytaniem retorycznym,

bo zapyta, czy ją kocham,

a ja nie odpowiem,

doskonale zna odpowiedź.

Onomatopeją,

bo wieczorami będzie 

wydawać z siebie głośne "och".

Oksymoronem,

bo czasem będzie sobie przeczyć,

a ja i tak zrozumiem.

Powtórzeniem,

żeby ciągle trzymała mnie za dłonie

i powtarzała, że kocha nad życie

Przeszywa mnie ból,

miłości brak.

Skroń pulsuje,

myśli kołaczą

- jak zwinnie umyka mi

życie bez Ciebie

Opadła na mnie kotara uczuć

i nie potrafię się wygrzebać.

Moje serce oplata wąż,

więc nie łap mnie za grzech.

Biegnę ciemnym korytarzem,

chwytam się cudów i marzeń

i to tyle co mam.

Pytasz, co mogę Ci dać,

a ja wciąż nie wiem.

Tylko nie milcz, 

gdy krzyczę do Ciebie miłością,

z miłości

o miłości

Sen to bezsens,

bo nie chcę zamykać oczu na ból.

Jestem jak wicher,

rozwiewam wspomnienia, tracę kontrolę,

a próbuję żyć dobrze

i nie cofać się.

Tylko kiedy biorę głęboki wdech

znów zapominam,

jak to jest

żyć chwilą i łapać Cię garściami,

bo powinnam się spieszyć 

i nie czekać,

bo wiem, jak jest w niebie,

dopóki patrzę Ci w oczy,

a gdy przestaję to wszystko zamiera.

Cisza doskwiera, zapada głęboki sen

bezsens

Nie powinnam długo myśleć

i się zastanawiać

Zatrzymać się to jak przespać życie

Nie pamiętam, ile było mnie w sobie,

ile jest teraz 

Wiem jedno,

że gdy się budzę, za oknem ciągle pada deszcz

Pamiętam te poranki,

gdy byłaś obok, widziałam Cię

Pachniałaś wiosną, we włosach młodość

Wiatr jej nie rozwiał 

Łapałyśmy krople rosy,

tonęłyśmy w blasku słońca

i goniłyśmy za wschodem,

bo wiedziałyśmy, że zachód i tak nadejdzie 

W naszych żyłach płynęło pragnienie

i choć nie raz stanęłyśmy nad przepaścią,

łapałam Cię za rękę 

i choć bez skrzydeł,

to wiedziałam, że miłość unosi najwyżej 

A teraz znowu szukamy siebie 

Nie rozumieją, gdy gubię

siebie dla Ciebie

Gdy tracę zmysły,

by tam dotrzeć

Gdy piszę te wiersze o drugiej  w nocy,

żeby powiedzieć "kocham cię"

Nie potrafię szukać sensu,

gdy nie ma Ciebie

Jak uspokoić serce,

gdy płonie 

i pragnie się wyrwać do Ciebie?

Smakować chwil,

gdy jest ich tak dużo, 

ale brak w nich Ciebie?

Listy dawno przeczytane

już wyblakłe

nic nieznaczące 

przez wspomnienia

które nie zostawiają śladu

czemu nie nakreśliłaś w nich miłości,

widzę tam same litery

nic więcej

Widziałaś mnie,
gdy wyglądałam dobrze,
a pod makijażem łzy.
Pytasz, co ukrywam
- uczucia.
Nie chcę ich,
więc nie zapraszam do swojego świata,
wolę byś nie widziała
- uczuć.
Tych, które niszczą mnie,
tych, przez które kocham Cię
tych, które prowadzą mnie
tych, których za dużo jest

Chyba trudno potraktować to jako wiersz, bo jest tak potwornie nieregularny, że nawet romantycy by się załamali. Napisane pod wpływem silnych uczuć i... no takie tam cosik. ;)

"Każdy dzień"

Piąta pięć -
za oczy, które będą patrzeć na mnie z miłością, a ja się odwdzięczę

Szósta sześć -
miasto dalej śpi, kiedy wyglądam przez okno.
Ciemna kotara nocy przysłania widok, widzę tylko białą płachtę, która przykrywa zwiędłe liście i nieco rozjaśnia mrok

Siódma siedem -
czekam, aż przeminie letarg
i wszystko się obudzi
Piję kawę, mimo że ona też nie wleje we mnie życia

Ósma osiem -
i mogę trwać,
wciąż łapać oddech, który sprawia mi ból.
Każda minuta staje się cięższa, czas wydłuża się w nieskończoność

Poranek -
bez ciebie zimny, zbyt szybko go tracę.
Zapominam, jak to jest stąpać po rosie, bo bez ciebie wciąż panuje zima

Południe -
Niebo smutne, wciąż szare i wyblakłe
chmury ani razu się nie rozdarły i
nie ukazały blasku słońca

Południe i wieczór -
Cóż tu mówić? Puste są bez ciebie.
Codzienne czynności wyprane z sensu, obleczone w rutynę.
Pod powiekami żal, a w sercu tęsknota.
Z tyłu głowy pojawia się słowo „porażka”,
tylko czy to moja wina, że wciąż szukam i nie mogę odnaleźć?

Każdy dzień -
gdybyś w nim była, zima by przeminęła.
Znów ujrzałabym jasność i poczuła ciepło.
Ja bez ciebie, ty beze mnie
ciągle omijamy szczęście.
Kiedy się znajdziemy, żeby w naszych sercach zagościło lato?



"Aurora borealis*"

Unoszę głowę, by na Ciebie spojrzeć,
jesteś zorzą rozwianą przez słońce**.
Mienisz się jaskrawymi barwami,
by nieustannie mnie zachwycać.
Krążysz wysoko w atmosferze,
nie potrafię Cię dosięgnąć.
Spoglądasz na mnie z góry,
na duszę dławiącą się bólem.
Wyciągam ręce z mętnej otchłani,
próbuję złapać za Twoje różowe wstęgi,
które dla mnie są tylko złudzeniem.
Pozwalasz dosięgnąć mi dna,
bo jesteś piękną zorzą,
a ja tylko cichym wielbicielem.
___________________________________________
*(z łac. zorza północna) - znajdująca się na północnej półkuli
**zorza powstaje na skutek burz magnetycznych na słońcu



"Dom"

Budujemy dom z uczuć,
bo każdą cegiełką są łzy i miłość.
Otaczamy się ciepłymi murami
naszych silnych ramion.
Mówimy, że wracamy do domu,
gdy wracamy do siebie.
Łączy nas jedno miejsce,
które tworzymy w naszych sercach.
Wpuszczam Cię do siebie
i pragnę byś została na dłużej.
Proponuję ciepło,
które przyjemnie rozleje się po ciele,
zostawi po sobie wspomnienie,
ale my o nim nie zapomnimy.
Będziemy wychodzić,
nierzadko wędrować
i nawet się tułać,
ale i tak wrócimy do domu



"Sztuka"

Niebo jest galerią sztuki,
w której Ty, Boże, ciągle zmieniasz wystawę.
Używasz pastelowych barw,
czasem zostawiasz białe płótno.
Codziennie dbasz o to,
by nas zachwycać.
Zwieńczasz dzieło jaskrawo żółtą plamą.
Niekiedy wszystko zasłaniasz szarą płachtą,
a nocą używasz granatowej farby,
niebo ozdabiasz cekinami.
W jednej chwili potrafisz
przeciągnąć pędzlem tak,
by obraz zmienił cały swój wyraz.
Bywa że płótno płacze razem z nami,
ale potem ozdabiasz je tęczą,
by nasze dusze ozdobić uśmiechem.

Jakieś drobniejsze i bezimienne teksty, myśli, aforyzmy... :)

Połóż się ze mną na złotych kłosach. Pozwól, by promienie słońca beztrosko padały na nasze twarze. Unieś głowę, gdy będzie padał deszcz, podziękujmy chmurom za wszystkie wylane łzy. Śmiało, połóż dłoń na mokrej od rosy trawie, zostawiłam tam serce, które bije dla Ciebie



uwielbiam, kiedy złoto zalewa całe miasto
kładzie się na budynkach i naszych twarzach
dociera do kochających serc
całujemy się w tym złocie pod pięknymi kamienicami
kiedy stoimy na błyszczących posadzkach
uwielbiam, gdy słońce tak uroczyście wita księżyc
zobacz, jak dla niego umiera, by mógł lśnić
więc dokonajmy obietnicy
że nasza miłość również taka będzie
i jeśli to nazywa się grzechem
pragnę z Tobą grzeszyć



Jestem podróżnikiem, bo wędruje po Twoim sercu, szukając w nim chociaż małego skrawka, w którym mogę się osiedlić



Moim celem jest odnalezienie siebie w tym wszystkim



To nieprawda, że tego kwiatu jest pół światu.
Pół świata trzeba przemierzyć, aby znaleźć właśnie ten kwiat.



Istniałam do momentu, w którym mieściłam się w Twoim sercu
- bo nie chcę być nikim
Chcę być Twoja



Boże, dziękuję za to, że tak pięknie rzeźbisz w chmurach. I kiedy spoglądam na niebo, to dostrzegam anioły podziwiające sztukę. Co jeszcze kryje się w tej galerii, która zwie się rajem?



Próbowałam odnaleźć w Twoich oczach własny świat. Lepszy świat. Niestety nie udało się, bo na mnie nie patrzyłaś



gdy cię obejmuje to brak przestrzeni między nami odejmuje mi bólu



Wariuję, gdy w powietrzu nie ma ani grama Ciebie



to moja mantra powtarzanie jak cię kocham żeby przypadkiem w żadnym dniu nie przeoczyć niczego ważnego bo kochanie ciebie to już priorytet



Z mojego złamanego serca wypadają kwiaty
wszystkie, które Ci podarowałam
wypływa krew tętniąca tylko, gdy jesteś obok



To niepoważne jak poważnie traktujemy rzeczy nieważne



Serce pomieści największą miłość, ale nie wytrzyma jej braku



Nie ma złych ludzi. Są bolesne historie, budzące złe nawyki. Dobro jest u ludzi naturalne i dobrem należy je w nas rozniecać



Miłość nie zabija, to my zabijamy miłość



Lubimy się ograniczać, wszystko wyliczając i ważąc. Lubimy ograniczać się wiedzą. Nie musisz wszystkiego wiedzieć, czasem bądź wolny



Kreujmy życie tak, by z ust czy głów wylatywały nam kwiaty, a nie pociski



I nie pokochasz mnie nigdy, nawet jeśli nauczyłabym się latać



Zostawię Ci miłość w bukiecie róż,
więc nie ich wyrzucaj,
zasusz, daj drugie życie
pozwól kochać Cię nieskończenie




Dotknij duszy
obleczonej smołą,
ubrudź się,
dosięgnij jej,
przeniknij na wskroś,
przetnij nić
- pozwól umrzeć złu.



ja zawsze
za bardzo
za mocno
za dużo 
zbyt emocjonalna
zbyt skrajna 
albo mi serce bije za mocno
albo wcale, gdy je sobie łamię